Μονομελές Πρωτοδικείο

ΜΠρΑθ 3859/2001

Από τον συσχετισμό των κειμένων του θεατρικού έργου του αιτούντος και του σεναρίου της κινηματογραφικής ταινίας του καθού προκύπτει ότι κανένα από αυτά δεν παρουσιάζει έντονη πρωτοτυπία ως προς την κεντρική ιδέα της υπόθεσής του, με την έννοια ότι αυτή συναντάται σε παρόμοια έργα (θεατρικά - κινηματογραφικά) άλλων δημιουργών ελλήνων και ξένων. Έτσι η κινηματογραφική ταινία του καθού δεν αντιγράφει κάποια «ιδέα» ή «περιεχόμενο», που να αποτελεί πρωτότυπο προσωπικό εύρημα του θεατρικού έργου του αιτούντος. Η υπόθεση αυτού δεν είναι ένας πρωτότυπος μύθος, ώστε να μη δικαιολογείται η ελεύθερη χρησιμοποίησή του από τρίτο και δη τον καθού και να θεωρείται αντικείμενο προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας (ΕΕμπΔ 2001, σελ. 601). 

ΜΠρΑθ 1639/2001

Εγκατάσταση από τρίτον ιστοσελίδων στο διαδίκτυο, όπου αναρτήθηκαν, χωρίς άδεια της πνευματικής δημιουργού, αποσπάσματα έργων της, βιογραφικό σημείωμα με δυσμενή σχόλια και φωτογραφίες. Δημιουργία ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, όπου οι επισκέπτες καλούνται να ασκήσουν κριτική και να παραγγείλουν βιβλία. (ΔΕΕ ΤΟΜΟΣ 2001, σελ. 858). 

ΜΠρΑθ 1319/2001

Περιεχόμενο δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας. Εκδοτική σύμβαση. Ο πνευματικός δημιουργός υποχρεούται να μη δημιουργήσει παρεμφερές έργο και να απέχει από κάθε εκμετάλλευση του έργου όμοια προς εκείνη την οποία αφορά η εκδοτική σύμβαση. Σύμβαση έκδοσης βιβλίου μαθημάτων ξένης γλώσσας. Απαγόρευση κυκλοφορίας νέου βιβλίου που εξέδωσε ο συγγραφέας του οποίου το κύριο μέρος αποτελεί αυτούσια παράθεση κειμένων του πρώτου βιβλίου (ΔΕΕ ΤΟΜΟΣ 2002, σελ. 601). 

ΜΠρΑθ 1049/2001

Η παραγωγή δίσκου με τραγουδιστή από δισκογραφική εταιρία η οποία εκμεταλλεύεται την αθέτηση εκ μέρους του τραγουδιστή της σύμβασής του με άλλη εταιρία, με σκοπό να βελτιώσει τη θέση της στην αγορά σε βάρος της άλλης εταιρίας και να καρπωθεί τις δαπάνες στις οποίες η άλλη εταιρία υποβλήθηκε για να καταστήσει τον τραγουδιστή γνωστό στο καταναλωτικό κοινό και για να προωθήσει τη δισκογραφική καταξίωσή του συνιστά παράβαση των κρατουσών συνηθειών στο συναλλακτικό δίκαιο μεταξύ συνεπαγγελματιών, σύμφωνα με τις οποίες πρέπει να μην προχωρήσει η καθ’ ης στην παραγωγή και κυκλοφορία δίσκου του ως άνω ερμηνευτή, πριν γίνει με ασφάλεια βέβαιον ότι ο εν λόγω ερμηνευτής είναι συμβατικά αδέσμευτος και ελεύθερος από κάθε παρόμοια σχέση συνεργασίας και αποκλειστικότητας και ως τοιαύτη είναι απαγορευμένη πράξη ανταγωνισμού, προσκρούουσα στη γενική αρχή του άρθρου 1 του ν 146/14, καθόσον αποτελεί εκμετάλλευση αθετήσεως συμβάσεως εν γνώσει της υπάρξεως ρήτρας αποκλειστικής παροχής υπηρεσιών από τον ερμηνευτή προς τον ανταγωνιστή του (ΧρΙΔ 2001, σελ. 267, παρατ. Μ. Μαρίνου). 

ΜΠρΑθ 276/2001

Η συναίνεση του άρθρου 16 του ν 2121/93 δεν μπορεί να έχει την έννοια ότι ο δημιουργός παραιτείται από το ηθικό δικαίωμα, αλλά παραιτείται από την ενάσκησή του έναντι ενός τρίτου. Ο προς ον η παραίτηση δεν αποκτά μία οιονεί εμπράγματη θέση, αλλά έχει ενοχική inter partes αξίωση έναντι του δημιουργού, έτσι ώστε να πρόκειται για συναίνεση με την έννοια του άρθρου 236 ΑΚ. Η συναίνεση αίρει τον καταρχήν παράνομο χαρακτήρα της προσβολής και δεσμεύει τον δημιουργό, ο οποίος δεν μπορεί να την ανακαλέσει (άρθρο 237 ΑΚ). Γίνεται δεκτό ότι ο χαρακτήρας του ηθικού δικαιώματος ως απεριόριστου και αμεταβίβαστου δεν σημαίνει ότι αποκλείονται οι συμβατικοί περιορισμοί ενάσκησης των ηθικών εξουσιών (ΝοΒ 2001, σελ. 1332, ΧρΙΔ 2001, σελ. 172, ΔΕΕ ΤΟΜΟΣ 2001, σελ. 599). 

ΜΠρΑθ 9799/2000

Ασφαλιστικά μέτρα για προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας επί σχεδίων και υποδειγμάτων κοσμημάτων και για αθέμιτο ανταγωνισμό. Απορρίπτει αίτηση γιατί δεν αναφέρει ο αιτών ότι για τα επίμαχα σχέδια και υποδείγματα έχει εκδοθεί πιστοποιητικό καταχώρισης στον ΟΒΙ. Επίσης δεν προσδιορίζεται σε τι συνίσταται το νέο και ο ατομικός χαρακτήρας των σχεδίων και ποια είναι η πρωτοτυπία τους. Τέλος δεν προσδιορίζεται η ανταγωνιστική πρωτοτυπία των σχεδίων και υποδειγμάτων. Ενημερωτικό σημείωμα Ελενας Νικολοπούλου (ΧρΙΔ 2004, σελ. 67).

ΜΠρΑθ 5743/2000

Πνευματική ιδιοκτησία. Περιεχόμενο του ηθικού και του περιουσιακού δικαιώματος του δημιουργού. Εξουσία του δημιουργού να αποφασίσει για το χρόνο, τόπο και τρόπο δημοσίευσης (δημόσιας εκτέλεσης) του έργου. Εννοια πρώτης δημοσίευσης. Περιέλευση του ηθικού δικαιώματος στους κληρονόμους του δημιουργού οι οποίοι υποχρεούνται να το ασκούν σύμφωνα με τη θέληση του δημιουργού. Χρησιμοποίηση μουσικών συνθέσεων θανόντος μουσικοσυνθέτη στα πλαίσια θεατρικής παράστασης, παρά την άρνηση του κληρονόμου του να συναινέσει στη δημόσια εκτέλεση σε θεατρική παράσταση, όπου υπάρχει φόβος αλλοίωσης αυτών από τη μίξη τους με τη μουσική συνθετών της ελαφράς μουσικής γαι τους οποίους ο θανών δημιουργός είχε εκφράσει την αποδοκιμασία του. Δεκτή η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και απαγόρευση στον καθού θεατρικό επιχειρηματία να χρησιμοποιήσει στην παράστασή του τις εν λόγω μουσικές συνθέσεις (Τράπεζα Νομικών Πληροφοριών ΝΟΜΟΣ, lawdb.intrasoftnet.com). 

ΜΠρΗρ 169/2000

Προστασία σήματος. Αίτηση λήψης ασφαλιστικών μέτρων. Η επικαλούμενη καταχώρηση του σήματος και ως διακριτικού τίτλου δεν αρκεί για την παροχή της έννομης προστασίας του άρθρου 13 του Ν. 146/1914, εφόσον στην αίτηση δεν γίνεται ουδεμία επίκληση περιστατικών από αυτά του άρθρου 1 του ίδιου νόμου. Το περί δημοσιεύσεως της απόφασης αίτημα γίνεται δεκτό μόνον στις περιπτώσεις παραβάσεως του εν λόγω νόμου. Ούτε συντρέχει θεμελίωση της αιτούμενης προστασίας του Ν. 2121/1993, καθόσον το σήμα δεν αποτελεί "έργο" κατά την έννοια του άρθρου 2 του νόμου αυτού. Απόρριψη και του αιτήματος περί κατασχέσεως των πωλούμενων προϊόντων των καθών, καθόσον η παραδοχή του αιτήματος αυτού προϋποθέτει εναπόθεση του παραποιημένου σήματος στα προϊόντα αυτά, πράγμα το οποίο δεν επικαλείται η αιτούσα, η οποία απασχολούμενη με τη μεταπώληση ειδών που προμηθεύεται από τρίτους δεν ισχυρίζεται προσέτι ότι ανετέθη αποκλειστικώς η διάθεσή τους σε αυτήν. Νομικά βάσιμη η αίτηση, κατά το μέρος που για την παροχή προσωρινής δικαστικής προστασίας η αιτούσα επικαλείται ότι εκάστη των καθών φέρει στο διακριτικό της τίτλο το σήμα, του οποίου δικαιούχος είναι η αιτούσα. Κρίση ότι η αιτούσα ασκεί καταχρηστικά το δικαίωμά της. Περιστατικά. Πολιτική Δικονομία. Αίτηση ασφαλιστικών μέτρων. Η δια του σημειώματος επίκληση άλλων περιστατικών, στο μέτρο που δεν διευκρινίζουν, αλλά μεταβάλλουν τη νομική θεμελίωση του αναφερόμενου στην αίτηση δικαιώματος, είναι απαράδεκτη, ελλείψει μη τηρήσεως της απαιτούμενης προδικασίας. Απαράδεκτο το αίτημα περί προσωπικής κράτησης των διαχειριστών των καθών εταιρειών, καθόσον η αίτηση δεν στρέφεται και κατ` αυτών ατομικώς. Βλ. Σημείωση Νάντιας Π. Κυπρούλη, ΔΝ, Δικηγόρου (ΔΕΕ 2000, σελ. 726). 

ΜΠρΑθ 41435/1999

Το δικαστήριο έκρινε ότι η αντιγραφή και αναδημοσίευση φωτογραφιών από περιοδικό της αιτούσας σε περιοδικό της καθ' ης η αίτηση - φωτογραφιών που ήταν δημιουργήματα της αιτούσας, για τις οποίες είχε η αιτούσα δαπανήσει εργασία και χρήμα - με σκοπό να εμπλουτίσει η καθ' ης το περιοδικό της με ύλη της αιτούσας χωρίς δαπάνες και απώτερο σκοπό την προσέλκυση μεγαλύτερου ανταγωνιστικού κοινού και διαφημίσεων σε βάρος της αιτούσας, κερδίζοντας από αυτό χρήματα, χωρίς να έχει προβεί στις απαιτούμενες προς τούτο δαπάνες, με αντίστοιχη ζημία της αιτούσας (μείωση πελατείας κ.λπ.), συνιστά συμπεριφορά που αντίκειται στην καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη και στο νόμο περί αθεμίτου ανταγωνισμού (ΕλΔ 1/2001, σελ. 249 - παρατ. Μ. Μαρίνου). 

ΜΠρΑθ 36584/1999

Η αίτηση για την καταβολή πνευματικών δικαιωμάτων από την τηλεοπτική εκμετάλλευση κινηματογραφικής ταινίας, που σκηνοθετήθηκε το έτος 1959, δεν είναι νόμιμη, διότι αναφορικά με κινηματογραφικές ταινίες, η παραγωγή των οποίων έγινε και ολοκληρώθηκε πριν από την έναρξη ισχύος του ν 2121/93, με τη συμφωνία και καταβολή εφάπαξ αμοιβής από μέρους του παραγωγού στους καλλιτεχνικούς συντελεστές και τους πνευματικούς δημιουργούς (σκηνοθέτες - σεναριογράφους) που μεταβίβασαν το περιουσιακό τους δικαίωμα επί των πνευματικών δημιουργιών τους, οι οποίες ενσωματώθηκαν στο κινηματογραφικό έργο, όπως συμβαίνει στην προκείμενη περίπτωση, δεν είναι δυνατό να θεωρηθεί ότι με τις ρυθμίσεις των άρθρων 13 παρ. 5, 15 παρ. 4 και 34 του ν 2121/93 αναβιώνουν παλιές συμβάσεις, αποσβεσμένες από χρόνια. Η μεταβατική διάταξη του άρθρου 68 παρ. 3 του ως άνω νόμου δεν μπορεί παρά να αφορά σε συμβάσεις που ήταν εκκρεμείς κατά την έναρξη ισχύος του ν 2121/93 (ΔΕΕ 1/2001, σελ. 70, παρατ. Σ. Σταυρίδου).