Εφετείο

ΕφΑθ 8153/1999

Κρίσιμο στοιχείο και συνεπώς βασικό κριτήριο της «πρωτοτυπίας», η έννοια της οποίας δεν προσδιορίζεται γενικά από το νόμο (εκτός από το τελευταίο εδάφιο της παρ. 3 του άρθρου 2 του ν 2121/93 που αφορά στα προγράμματα των ηλεκτρονικών υπολογιστών), είναι, κατά την θεωρία της στατιστικής μοναδικότητας που επικρατεί στη νομολογία, η κρίση ότι κάτω από παρόμοιες συνθήκες και με τους ίδιους στόχους, κανείς άλλος δημιουργός, κατά λογική πιθανολόγηση, δεν θα ήταν σε θέση να δημιουργήσει έργο όμοιο, ή ότι αυτό παρουσιάζει μία ατομική ιδιομορφία ή ένα ελάχιστο όριο «δημιουργικού ύψους» έτσι ώστε να ξεχωρίζει και να διαφοροποιείται από τα έργα της καθημερινότητας ή από άλλα παρεμφερή γνωστά έργα (ΑΠ 257/95 ΝοΒ 43,893, ΑΠ 113/89 ΝοΒ 1989, Γ. Κουμάντου, «Πνευματική Ιδιοκτησία», 1995, σελ. 98 επ. Καλλινίκου, «Τα θεμελιώδη θέματα του ν 2121/93 κ.λπ.», σελ. 23, Μ. Μαρίνου, «Η προσβολή του δικαιώματος πνευματικής ιδιοκτησίας κ.λπ.» ΕλΔ 35, σελ. 1443, Δ. Σκούρτη «Δικονομικά Προβλήματα Πνευματικής Ιδιοκτησίας κ.λπ.» ΕλΔ 40,511). Η μοναδικότητα αυτή μπορεί να αναζητηθεί σε κάποιο από τα γνωρίσματα του έργου (στο θέμα, στη σύλληψη, στην κατάταξη, στη διατύπωση, σε κάποιες λεπτομέρειες) ανάλογα με το είδος και τη φύση του (ΔΕΕ 2000, σελ. 383 -παρατ. Ν. Κυπρούλη, ΕΕμπΔ 2000, σελ. 171). 

ΕφΑθ 7458/1999

Μεταξύ των εξουσιών που παρέχει το περιουσιακό δικαίωμα στον δημιουργό είναι και η εξουσία να επιτρέπει ή να απαγορεύει την εγγραφή και αναπαραγωγή του έργου με κάθε μέσο, τη διασκευή, προσαρμογή ή άλλες μετατροπές του έργου, τη θέση σε κυκλοφορία του πρωτοτύπου ή αντιτύπων του έργου με μεταβίβαση της κυριότητας, με εκμίσθωση ή με δημόσιο δανεισμό, την επιβολή περιοριστικών όρων στη μεταβίβαση, την εκμίσθωση ή τον δημόσιο δανεισμό, ιδίως σε ό,τι αφορά τη χρήση των αντιτύπων, καθώς και τη μετάδοση ή αναμετάδοση του έργου στο κοινό με τη ραδιοφωνία και την τηλεόραση (ΕπισκΕΔ 2000, σελ. 749 - παρατ. Α. Ευαγγελίδου). 

ΕφΑθ 7013/1999

Περιεχόμενο των περιουσιακών δικαιωμάτων που απορρέουν από τη σύμβαση παραχώρησης της εκμετάλλευσης πνευματικού έργου είναι η θέση σε κυκλοφορία του έργου, η παρουσίασή του στο κοινό και η δημόσια εκτέλεση αυτού. Με το να ζητείται η απαγόρευση της κυκλοφορίας του έργου, όπως αυτό τυπώθηκε, περιλαμβάνοντας δηλαδή και το επίδικο λήμμα προσβάλλονται τα ανωτέρω περιουσιακά δικαιώματα της ενάγουσας εταιρίας στην οποία είχε παραχωρηθεί, με έγγραφη σύμβαση, η εκμετάλλευση του έργου, και συντρέχουν συνεπώς οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 65 παρ. 1 του ν 2121/93 (ΔΕΕ 2000, σελ. 45 - παρατ. Κ. Κυπρούλη). 

ΕφΘεσ 659/1999

Για την στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της κλοπής πνευματικής ιδιοκτησίας, από πλευράς υποκειμενικής υπαιτιότητας απαιτείται δόλος που ενέχει τη γνώση και τη θέληση των στοιχείων της αντικειμενικής υπόστασης από το δράστη και τη θέληση αυτού για την πραγματοποίησή τους, ενώ αρκεί και ο ενδεχόμενος δόλος (Βαρελά, Η κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, ΝοΒ 34, σελ. 1396, ΑΠ 1509/94 ΠοινΧρ 44, σελ. 1255) (Αρμ 1999, σελ. 1467). 

ΕφΠειρ 534/1999

Μουσικοί. Σύμβαση εργασίας. Οι μουσικοί και οι τραγουδιστές των κέντρων διασκέδασης δεν είναι υποχρεωμένοι να εφοδιαστούν με την άδεια του άρθρου 4 παρ. 1 του ΠΔ 180/1979. Η άνευ σπουδαίου λόγου καταγγελία από τον εργοδότη της ορισμένου χρόνου σύμβασης πριν από τη λήξη του συμφωνημένου χρόνου καθιστά αυτόν υπερήμερο, η δε σύμβαση εργασίας δεν λύεται. Ο εργαζόμενος δικαιούται να ζητήσει τις αποδοχές που θα ελάμβανε καθ` όλο τον υπολειπόμενο χρόνο, εάν ο εργοδότης δεν απέκρουε την εργασία του. Η κακή πορεία της επιχείρησης του εργοδότη δεν συνιστά σπουδαίο λόγο. Εξαφάνιση της απόφασης μόνον ως προς τη διάταξή της περί απειλής προσωπικής κρατήσεως, αφού δεν αποδείχθηκε η διάπραξη αδικοπραξίας σε βάρος της ενάγουσας (ΔΕΕ 2000, σελ. 551). 

ΕφΘεσ 3340/1998

Η μέθοδος για το σχεδιασμό του ανθρωπίνου σώματος, μπορεί να αποτελέσει πνευματικό δημιούργημα εφόσον στην επίδικη περίπτωση διδάσκεται η δυνατότητα σχεδιασμού του ανθρωπίνου σώματος με τη χρησιμοποίηση της αλληλουχίας των ευθείων γραμμών, οι οποίες συνθέτουν το ανθρώπινο σώμα και όχι των τελειωμένων καμπύλων γραμμών, των οποίων η εκμάθηση είναι δυσχερής. Η μέθοδος αυτή σχεδιασμού είναι προϊόν πνευματικής δημιουργίας της ενάγουσας, διότι δεν αποτελεί κατάληξη τυποποιημένης και κοινώς γνωστής διαδικασίας, ουδείς δε άλλος δημιουργός - συγγραφέας, κατά λογική πιθανολόγηση δεν θα δημιουργούσε, υπό παρόμοιες συνθήκες και με τους ίδιους στόχους, όμοιο με αυτόν σχεδιασμό (ΕπισκΕΔ 1999, σελ. 848, παρατ. Κ. Παμπούκη, Μ. Παπαντώνη). 

ΕφΘεσ 3321/1998

Πνευματική ιδιοκτησία. Πρωτοτυπία και ατομικότητα ως στοιχεία του προστατευόμενου έργου. Μελοποίηση ποντιακών ποιημάτων και συμπεριέλευση αυτών, μαζί με άλλα παραδοσιακά ποντιακά τραγούδια σε κασσέτα, χωρίς την άδεια του δημιουργού. Ηθική βλάβη του δημιουργού, λόγω αποσιώπησης της πατρότητας των ποιημάτων. Χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Απόρριψη αιτήματος αποζημίωσης λόγω αδικοπραξίας, διότι ο εναγόμενος δεν γνώριζε την προέλευση των στίχων των τραγουδιών. Δεκτό το αίτημα για άρση της προσβολής και παράλειψή της στο μέλλον, καθώς και εν μέρει ως προς το καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής (ΕπισκΕΔ 2/1999, σελ. 565, παρατ. Δ. Βεζακίδου). 

ΕφΘεσ 685/1998

Κέντρα διασκεδάσεως. Σύμβαση εργασίας τραγουδιστή ή μουσικού. Ακυρότητα της συμβάσεως σε περίπτωση μη λήψεως αδείας από την αρμόδια αστυνομική αρχή. Αξιώσεις του εργαζομένου έναντι του εργοδότη μόνο από τις διατάξεις του αδικαιολογήτου πλουτισμού (Αρμ. 1998, σελ. 472). 

ΕφΘεσ 114/1998

Ως πνευματικό έργο, κατά την έννοια του άρθρου 2 παρ. 1 του ν 2121/93 νοείται, μεταξύ άλλων, και η μουσική σύνθεση, με κείμενο ή χωρίς και το θεατρικό έργο με μουσική ή χωρίς (ΔιατΕισΕφετείο, Αρμ 1999, σελ. 1601, ΠοινΧρ 1999, σελ. 375). 

ΕφΠειρ 16/1998

Δικονομία ποινική. Κήρυξη δικαστηρίου αναρμόδιου να δικάσει ορισμένη κατηγορία και παραπομπή της υπόθεσης στο αρμόδιο δικαστήριο. Διόρθωση απόφασης. Συμπλήρωση του διατακτικού απόφασης που επέχει θέση παραπεμπτικού βουλεύματος. Διόρθωση του δικαστηρίου που είναι αρμόδιο και στο οποίο παραπέμπεται η υπόθεση. Κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας κατά τις διατάξεις του ν. 2121/1993. Αν η πράξη έχει κακουργηματικό χαρακτήρα αρμόδιο για την εκδίκασή της είναι το Μικτό Ορκωτό και όχι το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων (Γνωμ. Εισαγγ. Εφ. Πειρ., Αρμ 1998 σελ. 1544, ΝΟΒ 1999 σελ. 322).